زمینه‌های بودن (بنیادهای بیناذهنی زندگی روانی)

استولرو و اتوود با نقد عمیق مفهوم ذهن فردی مجردشده، بیان می‌دارند که این افسانه برای مدت‌زمانی طولانی مانع از شناخت پایه‌های میان‌ذهنی زندگی روان‌شناختی شده است. نویسندگان به سراغ مجموعه‌ای از فصل‌ها می‌روند که از دیدگاه نظریۀ میان‌ذهنی، مفروضات اساسی نظریۀ روانکاوی زندگی ذهنی را بازنگری می‌کنند. فصل‌های پایانی در مورد «انواع اتحاد درمانی» و «انواع بن‌بست درمانی» توانایی این نظریه را در جهت‌دهی مجدد درمانگرِ روان‌کاو نشان می‌دهد، از این‌رو، راهبردهای تازه‌ای برای درک و پرداختن به چالش‌برانگیزترین موارد احتمالی بالینی ارائه می‌شود. کتاب زمینه‌های بودن توضیح می‌دهد که چرا نمی‌توان چشم‌انداز میان‌ذهنی را به حساسیت بالینی تقلیل داد که بتوان آن را با نظریۀ روانکاوی موجود پیوند زد. درعوض، نویسندگان بیان می‌کنند که دیدگاه میان‌ذهنی دربرگیرندۀ مفاهیم روش‌شناختی و معرفت‌شناختی‌ای است که بازنگری اساسی در تمام جنبه‌های تفکر روانکاوانه را لازم می‌داند.